Historia Władysławowa sięga wczesnego średniowiecza. Już w XIII-XIV wieku w dokumentach odnotowano miejscowość rybacką o nazwie Wielka Wieś, a także wsie rolnicze: Cetniewo i Poczernino. Wielka Wieś po raz pierwszy została wspomniana w zapiskach historycznych w 1284 roku pod nazwą VELAVES, zaś w języku polskim nazwa Wielka Wieś została zanotowana po raz pierwszy w 1598 roku. Nazwa "Władysławowo" pochodzi od imienia króla Władysława IV, który w obliczu spodziewanego najazdu szwedzkiego nakazał w 1635 roku budowę fortu wojennego.

Rdzennymi mieszkańcami tej ziemi byli i są nadal Kaszubi - słowiańscy potomkowie wschodniej gałęzi dawnych Pomorzan.

W 1407 roku – w czasach wyzyku krzyżackiego - w przekazach niemieckich pojawiła się zgermanizowana nazwa wsi – GROSSENDORF, zaś w języku polskim nazwa Wielka Wieś została zanotowana po raz pierwszy w 1598 roku.

Mieszkańcy Wielkiej Wsi zajmowali się wówczas głównie rybołówstwem oraz rolnictwem. Ponadto posiadali rozwinięty kunszt stolarski i kowalski oraz szereg umiejętności, takich jak wyplatanie sieci, koszy i innych naczyń.

Już od zarania dziejów odznaczali się przywiązaniem do swojej krainy i zawodu rybackiego, wielkim poczuciem obowiązku, odwagą, odpowiedzialnością, pracowitością oraz szczególnym stopniem uspołecznienia.

W latach 1546-1676 – podczas istnienia starostwa puckiego - nastąpił widoczny rozwój wsi.

W XVII wieku pojawiło się zagrożenie od strony Szwecji. W obliczu spodziewanego najazdu szwedzkiego król Władysław IV nakazał w 1635 roku budowę fortu wojennego, dla umocnienia całokształtu pozycji morskiej Polski. Projekty fortyfikacji i budowy portu opracowali inżynier a zarazem artylerzysta Fryderyk Gatkant oraz architekt Jan Pleitner. Twierdza została wybudowana w odległości nie większej jak 8 km od Wielkiej Wsi a nazwano ją od imienia króla - Władysławowo.

W 1655 roku król szwedzki Karol Gustaw podjął decyzję o napaści na Polskę a skutki wojny były fatalne również dla Wielkiej Wsi.

Po pierwszym rozbiorze w 1772 roku Wielka Wieś przeszła pod panowanie pruskie i ciągle podupadając w 1789 roku stała się lennem króla pruskiego, a zamieszkiwało w niej zaledwie 15 rodzin.

Rok 1885 to między innymi początek zorganizowanej obrony przed pożarami na terenie Wielkiej Wsi (Grossendorf), co miało związek z wydanym przez Rząd Pruski Zarządzeniem dotyczącym Ochrony Pożaru, którą obowiązkowo musiała mieć każda zwarta wieś, w tym również Wielka Wieś. Do czasu założenia Ochotniczej Straży Pożarnej opiekę nad sprzętem pożarniczym sprawował ogniomistrz Józef Kortas, w którego stodole zlokalizowano m.in. zakupioną w 1886 roku ręczną sikawkę oraz sprzęt podręczny w postaci beczek, wiader, hełmów, węży itp.

Obowiązkowe wówczas stawiennnictwo ludności do pożaru dotyczyło wszystkich mężczyzn w wieku od lat 18 do 60, oprócz księdza, nauczyciela i właściciela karczmy, który był zobowiązany udzielić bezpłatnie noclegu śpiewakom, włóczęgom i żebrakom. W 1906 roku powstała pierwsza w Wielkiej Wsi remiza, która rozpadła się po kilku latach.

Po około 150-letniej niewoli, na mocy traktatu wersalskiego z 1919 roku Pomorze powróciło do Polski. Na otrzymanym skrawku wybrzeża znajdowała się szczęśliwie Wielka Wieś, dla której był to początek największego w historii rozwoju.

Najstarsze udokumentowane ślady człowieka na tym terenie datuje się na młodszą epokę kamienia (4200-1700 p.n.e.).

Rdzennymi mieszkańcami tej ziemi byli i są nadal Kaszubi - słowiańscy potomkowie wschodniej gałęzi dawnych Pomorzan.

Historia Władysławowa sięga wczesnego średniowiecza. Już w XIII-XIV wieku w dokumentach odnotowano miejscowość rybacką o nazwie Wielka Wieś, a także wsie rolnicze: Cetniewo i Poczernino.

Wielka Wieś po raz pierwszy została wspomniana w zapiskach historycznych w 1284 roku pod nazwą VELAVES. Były to czasy syna Świętopełka I - Mściwoja II, który właśnie w tym roku nadał tę osadę Piotrowi Glabunie, synowi gdańskiego podczaszego.

25 marca 1376 roku Wielka Wieś otrzymała przywilej lokacyjny, który został potwierdzony 25 lutego 1633 roku przez króla Władysława IV.

W 1407 roku – w czasach wyzyku krzyżackiego - w przekazach niemieckich pojawiła się zgermanizowana nazwa wsi – GROSSENDORF, zaś w języku polskim nazwa Wielka Wieś została zanotowana po raz pierwszy w 1598 roku.

Mieszkańcy Wielkiej Wsi zajmowali się wówczas głównie rybołówstwem oraz rolnictwem. Ponadto posiadali rozwinięty kunszt stolarski i kowalski oraz szereg umiejętności, takich jak wyplatanie sieci, koszy i innych naczyń.

Już od zarania dziejów odznaczali się przywiązaniem do swojej krainy i zawodu rybackiego, wielkim poczuciem obowiązku, odwagą, odpowiedzialnością, pracowitością oraz szczególnym stopniem uspołecznienia.

W latach 1546-1676 – podczas istnienia starostwa puckiego - nastąpił widoczny rozwój wsi.

W XVII wieku pojawiło się zagrożenie od strony Szwecji. W obliczu spodziewanego najazdu szwedzkiego król Władysław IV nakazał w 1635 roku budowę fortu wojennego, dla umocnienia całokształtu pozycji morskiej Polski. Projekty fortyfikacji i budowy portu opracowali inżynier a zarazem artylerzysta Fryderyk Gatkant oraz architekt Jan Pleitner. Twierdza została wybudowana w odległości nie większej jak 8 km od Wielkiej Wsi a nazwano ją od imienia króla - Władysławowo.

W 1655 roku król szwedzki Karol Gustaw podjął decyzję o napaści na Polskę a skutki wojny były fatalne również dla Wielkiej Wsi.

Po pierwszym rozbiorze w 1772 roku Wielka Wieś przeszła pod panowanie pruskie i ciągle podupadając w 1789 roku stała się lennem króla pruskiego, a zamieszkiwało w niej zaledwie 15 rodzin.

Rok 1885 to między innymi początek zorganizowanej obrony przed pożarami na terenie Wielkiej Wsi (Grossendorf), co miało związek z wydanym przez Rząd Pruski Zarządzeniem dotyczącym Ochrony Pożaru, którą obowiązkowo musiała mieć każda zwarta wieś, w tym również Wielka Wieś. Do czasu założenia Ochotniczej Straży Pożarnej opiekę nad sprzętem pożarniczym sprawował ogniomistrz Józef Kortas, w którego stodole zlokalizowano m.in. zakupioną w 1886 roku ręczną sikawkę oraz sprzęt podręczny w postaci beczek, wiader, hełmów, węży itp.

Obowiązkowe wówczas stawiennnictwo ludności do pożaru dotyczyło wszystkich mężczyzn w wieku od lat 18 do 60, oprócz księdza, nauczyciela i właściciela karczmy, który był zobowiązany udzielić bezpłatnie noclegu śpiewakom, włóczęgom i żebrakom. W 1906 roku powstała pierwsza w Wielkiej Wsi remiza, która rozpadła się po kilku latach.

Po około 150-letniej niewoli, na mocy traktatu wersalskiego z 1919 roku Pomorze powróciło do Polski. Na otrzymanym skrawku wybrzeża znajdowała się szczęśliwie Wielka Wieś, dla której był to początek największego w historii rozwoju.

Pod koniec lipca 1939 roku odbyło się poświęcenie kamienia węgielnego pod budowę Domu Parafialnego. Niestety wiele planów i zamierzeń przekreślił wybuch wojny.

Mieszkańcy mężnie stanęli do obrony Wielkiej Wsi. Pomimo przewagi technicznej i przeważających sił nieprzyjaciela kilkakrotnie odpierali ataki wroga. Ostatecznie Niemcy zajęli miejscowość i rozpoczął się trwający ponad 5 lat okres okupacji.

Już w pierwszych dniach września hitlerowcy dokonali mordu na miejscowej ludności; zamordowali 24 polskich działaczy - Kaszubów. Dla upamiętnienia tego wydarzenia przy ulicy Męczenników Wielkiej Wsi ustawiono 18 - tonowy głaz z odlanym z brązu orłem, a cmentarz poległych w obronie Władysławowa żołnierzy zlokalizowano przy szosie do Swarzewa.

Kolejnym etapem napaści Niemców była akcja wysiedleńcza, którą rozpoczęto w październiku 1939 roku i kontynuowano w różnych formach w większym lub mniejszym zakresie do jesieni 1944 roku.

Załamanie się niemieckiej ofensywy na wschodzie i stopniowe cofanie się wojsk hitlerowskich napawało wszystkich coraz pełniejszą otuchą. Władysławowo wyzwolono w środę 3 marca 1945 roku a 9 maja 1945 roku Niemcy podpisały akt bezwarunkowej kapitulacji.

Okres powojenny to czas odbudowy Polski oraz początek drogi pełnej rozwoju i osiągnięcia należnej każdej miejscowości rangi w społecznym i gospodarczym życiu kraju.

Przede wszystkim odbudowano zniszczony przez Niemców port, który nabrał dużego znaczenia gospodarczego, ze względu na występujące w Polsce olbrzymie zapotrzebowanie na żywność, w tym na przetwory rybne. Od 1 stycznia 1951 roku gospodarzem portu zostało Towarzystwo dla Połowów Morskich i Handlu Zagranicznego "ARKA" w Gdyni, przekształcone w Przedsiębiorstwo Połowów i Usług Rybackich “ARKA”. Jego miejsce z dniem 1 stycznia 1955 roku zajęło samodzielne przedsiębiorstwo “SZKUNER”, które zostało głównym gospodarzem portu; współpracowało ono ze Spółdzielnią Pracy Rybołówstwa Morskiego “GRYF” i rybakami indywidualnymi.

Rok 1945 to również czas organizowania na nowo Ochotniczej Sstraży Pożarnej. W 1946 roku odbyło się pierwsze po wojnie walne zebranie OSP, podczas którego dokonano wyboru zarządu. Dzięki zebranym od mieszkańców pieniędzom zaczęto zdobywać sprzęt pożarniczy, jak również zakupiono sztandar. Na jednej jego stronie wyhaftowano Św. Floriana, patrona strażaków a na drugiej napis "Bogu na chwałę bliźniemu na ratunek". Uroczystość poświęcenia sztandaru odbyła się w 1948 roku, podczas mszy świętej w kaplicy w Wielkiej Wsi. Po ciężkich i trudnych latach Ochotnicza Straż Pożarna odzyskała swoją świetność i zaczęła ponownie aktywnie działać.

W 1947 roku zorganizowało się ponownie Towarzystwo Przyjaciół Hallerowa. Niestety pomimo kilku prób nie udało się do zalegalizować i dnia 12 czerwca 1949 roku odbyło się ostatnie zebranie.

W latach 1945-1950 uwidoczniły się tendencje rozwoju gospodarczego Władysławowa. Nadana portowi w maju 1938 roku nazwa Władysławowo stała się niemal na co dzień przyjętym określeniem dla trzech bliskich sobie miejscowości – Wielkiej Wsi, kąpieliska Hallerowo i portu.

W 1990 roku mieszkańcy Władysławowa stworzyli grupę inicjatywną dla reaktywowania Towarzystwa Przyjaciół Hallerowa, które zostało zarejestrowane dnia 9 kwietnia 1991 roku przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku.

W 1993 roku Towarzystwo powołało Społeczny Komitet Budowy Pomnika Generała Józefa Hallera, który gromadził fundusze ze składek społeczeństwa i organizacji z całego świata. Pomnik został odsłonięty w sierpniu 1995 roku. Jego autorem jest artysta - rzeźbiarz Stanisław Szwechowicz.

Po okresie wielkiego kryzysu, w latach 90-tych nastąpiło ożywienie Władysławowa, które uwidoczniło się głównie na polu turystyki, handlu i usług oraz w całym życiu kulturalnym miasta. Atmosfera sprzyjająca podejmowaniu inicjatywy gospodarczej, rozszerzenie funkcji i kompetencji samorządowych oraz zapobiegliwość mieszkańców doprowadziła do nasilenia rekreacyjnej roli miasta w skali całego kraju.

W roku 1992 nawiązano współpracę w zakresie edukacji, kultury, sportu i turystyki z gminą partnerską LAMSTEDT (Niemcy), zaś w 1995 roku z ALLINGE -GUDHJEM (Dania).

W 1993 roku powstał hejnał miasta, zaś w dniu 16 lutego 1996 roku na sesji Rady Miejskiej we Władysławowie przyjeto uchwałą nr XVIII/138/96 nowy wizerunek herbu i flagi.

Zgodnie z nowym projektem herb Władysławowa przedstawia w błękitnym polu tarczy mur biały poprzeczny z dwu rzędów cegieł, dzielący tarczę herbu na dwie połowy. Na murze znajdują się dwie białe wieże a między nimi duża ukoronowana złota litera "W". W dolnej połowie tarczy, pod białym murem, za siatką rybacką znajduje się skierowany w prawą (heraldycznie) strone tarczy łosoś. Tarczę podtrzymują dwa gryfy: srebrne od góry i czarne od dołu, w złotych koronach na głowie. Nad tarczą herbową znajduje się stylizowana korona z czerwonej cegły z 3-ma otworami białymi, zaś pod tarczą dewiza w języku kaszubskim: "My trzymamy z Bogiem".

Kolor błękitny tarczy nawiązuje do koloru morza, u którego brzegu leży miasto. Jest to również nawiązanie do sztuki ludowej Kaszub, gdzie często występuje błękit. Biały mur z wieżami obronnymi nawiązuje do faktu historycznego - zbudowania w pobliżu dzisiejszego Władysławowa dwóch twierdz morskich, Władysławo i Kazimierz, przez króla polskiego Władysława IV. Złota, ukoronowana korona królewska litera "W" informuje, że chodzi tu właśnie o króla polskiego Władysława IV. Ryba morska łosoś świadczy o tym, że miasto jest portem rybackim a większość mieszkańców żyje z morza i przetwórstwa rybnego. Łosoś zaś jest rybą szlachetną i jej obfitość w sieci przynosi dobrobyt mieszkańcom miasta. Srebrno - czarne gryfy podtrzymujące tarczę służą udostojnieniu herbu i informacji, że jest to właśnie herb a nie na przykład znak firmowy jakiejś instytucji. Ponadto gryfy służą wyjaśnieniu, że miasto leży na Pomorzu. Dewiza napisana w języku kaszubskim jest świadectwem i hołdem dla rodzimej ludności kaszubskiej, jej przywiązania do religii katolickiej i języka ojców.

Flaga miasta to prostokąt koloru błękitnego, tego samego co kolor tarczy herbowej (wymóg zasad heraldyki). W dolnej połowie flagi trzy pasy: złoty (żółty), czarny i żółty jednakowej wielkości. Kolory te są kolorami heraldycznymi Ziemi Kaszubskiej, której herbem jest czarny gryf w polu złotym.